فتنه محرم 88 و راهپيمايي «برائت از منافقين»

 

در سال 1388و بعد از ناكامي فتنه گران از ابطال انتخابات 22خرداد، موج ايجاد ناامني و اغتشاش و هتك حرمت به ارزش هاي انقلابي و اسلامي در دستور كار اصحاب فتنه قرار گرفت كه ظهور و بروز آن را مي توان در قالب حاشيه سازي براي مراسمي چون روزقدس، 13 آبان و روز دانشجو مشاهده كرد، كه البته اين اقدامات نيز با ناكامي مواجه شد. فتنه گران كه از شكست هاي پي درپي سخت آشفته بودند، تمام توان خود را جمع كردند تا با پيگيري جدي پروژه «محرم سبز» ايام محرم و عزاداري حسيني را محلي براي جولان خود تبديل سازند.
خط نفاق كه هدايت رسانه اي آن توسط محافل بيگانه و ضدانقلاب خارج از كشور صورت مي گرفت، ابزار رسانه هاي صوتي و تصويري و سايت هاي خبري و وبلاگ هاي وابسته خود را براي اين امر بسيج كرد. براي نمونه «محسن سازگارا» از سران خارج نشين فتنه سبز كه به مزدور شبكه (VOA)آمريكا تبديل شده بود، در برنامه «گفت وگوي روزانه» خود به طور مستمر به «پروژه محرم سبز» پرداخت.
همزمان شدن مراسم شب هفتم منتظري با شب شام غريبان حسيني نيز به ظاهر فرصت سوءاستفاده ديگر جريان فتنه از اين ايام بود كه براي آن برنامه ريزي كرده بود؛ اما به دلايل متعددي، پروژه «محرم سبز» به شكست انجاميد و آنها نتوانستند از هيئت هاي مذهبي و فضاي عزاداري حسيني استفاده لازم را ببرند. شايد مهم ترين علت آن باشد كه اكثريت مطلق كساني كه هيئت هاي عزاداري محرم را برگزار و اداره مي كنند، ملت حزب اللهي هستند كه خود را حافظ شعائر اسلامي و نظام اسلامي مي دانند؛ كساني كه هرچند ممكن است به گزينه اي غير از رئيس جمهور منتخب مردم در انتخابات دهم رأي داده باشند؛ اما در دفاع از حريم ولايت و رهبري جامعه و شعائر اسلامي با تمام توان ايستاده اند و اين درس را در مكتب عاشورا به خوبي آموخته اند. اين افراد به ماهيت جريان فتنه و نفاق پي برده و صف خود را از آ نها جدا ساخته بودند و بي شك منافقين جديد، جايي در ميان آ نها نداشتند.

هتك حرمت عاشورا و ايجاد اغتشاش
بعد از شكست در ايام محرم، ضدانقلاب دست به انتحار زد و همه توان خود را در روز عاشورا به خيابان آورد و اين اقدام به واقع، امضاي «حكم مرگ فتنه سبز» بود. صبح روز عاشورا در حالي كه اغلب عاشقان حسين بن علي(ع) در هيئت هاي مذهبي مشغول عزاداري بودند، آشوبگران كه سران آ نها را اعضاي وابسته به گروهك هاي منافقين، سلطنت طلبان، بهائيان و ... تشكيل مي دادند با هدايت رسانه هاي آشوبگر بيگانه همچون (VOA) و (BBC)، خيابان انقلاب و آزادي را به محلي براي حرمت شكني روز عاشورا و ايجاد اغتشاش و تخريب اموال عمومي تبديل كردند.
بنا بر گزارش هايي كه خبرگزاري ها در همان روز منتشر كردند، برخي افراد فريب خورده و آشوبگر در خودروهاي خود به سان مراسم عروسي بوق مي زدند. برخي نيز در تجمع هاي شان اقدام به هلهله و شادماني و خرابكاري كردند. اراذل و اوباش با سوءاستفاده از حضور مردم در مراسم عزاداري اباعبدالله الحسين(ع) دست به آشوب و خسارت وارد كردن به اموال مردم (موتور سيكلت، خانه، سطل هاي زباله، خودروهاي شخصي و...) زدند. برخي افراد فريب خورده نيز شعار مرگ بر جمهوري اسلامي سر داده، به مقدسات توهين مي كردند.
در حالي كه اوباش در خيابان ها عليه مقدسات اسلامي جولان مي دادند و پليس نيز در حال كنترل و مهار آ نها بود، عزاداران حسيني با پايان يافتن مراسم از هيئت ها، دسته هاي عزادار براي برخورد با اهانت كنندگان به حضرت سيدالشهدا(ع) و روز عاشورا، به صورت خودجوش به سمت برخي خيابان هاي مركزي تهران حركت كردند. با اين حال، نيروي انتظامي مراقب بود تا از بروز درگيري مردم با اراذل و اوباش جلوگيري شود. حضور مردم به حدي بود كه تجمع آشوبگران با گذشت دقايقي از نماز ظهر عاشورا دچار اضمحلال شد و پا به فرار گذاشتند و متواري شدند.
انتشار اخبار اين جنايات در روز عاشورا، ملت را در سراسر كشور برآشفت و به اعلام انزجار از منافقين واداشت. علماي عظام و مراجع تقليد بزرگ شيعه، همچون آيت الله العظمي سبحاني و آيت الله العظمي مكارم شيرازي هريك به طور جداگانه با صدور بيانيه اين اقدام را محكوم كردند.

راهپيمايي «برائت از منافقين»
درحالي كه كينه و نفرت ملت به اوج خود رسيده بود، بعدازظهر روز چهارشنبه نهم دي ماه، در تهران و ديگر شهرها به عنوان روز «برائت از منافقين» تعيين شد. ملت خداجو از سراسر شهر تهران آماده حركت شدند و ميدان انقلاب از ساعت ها قبل از آغاز رسمي مراسم (ساعت 51) مملو از اقشار مختلف مردم بود. در اين روز، ميليون ها عاشق اباعبدالله الحسين(ع) به خيابان ها آمدند تا ارادت خود را به امام شهيدشان نشان دهند و از دشمنان ايشان اعلام انزجار كنند.
راه پيمايي روز 9 دي ماه 89 را مي توان يكي از باشكوه ترين تجمعات در تاريخ انقلاب اسلامي دانست. اين راه پيمايي ويژگي ها و مشخصاتي داشت كه آن را نسبت به بسياري از راه پيمايي هاي تاريخي سه دهه انقلاب اسلامي برجسته مي ساخت:
1- اين راه پيمايي در اعلام انزجار از اقدام كساني صورت مي گرفت كه در پايتخت جهان تشيع، به خود اجازه داده بودند تا به ساحت مقدس اباعبدالله الحسين(ع) توهين كنند.
2- به گواه شاهدان عيني و حاضران در صحنه، اين راه پيمايي تاريخي با حضور ميليون ها عاشق اهل بيت(ع)، پرجمعيت تر از راه پيمايي هاي 22 بهمن در طول سال هاي گذشته بود و خيل عظيم جمعيت به طور پيوسته از ميدان آزادي تا ميدان امام حسين(ع) ادامه داشت؛ ديگر خيابان هاي مشرف به ميدان انقلاب نيز مملو از جمعيت بود.
3- برگزاري اين راه پيمايي تنها دو روز بعد از اعلام و اطلاع رساني سازمان تبليغات اسلامي بود؛ اما جمع شدن ميليون ها «مومن خداجوي» در اين فرصت كم، از ويژگي هاي ممتاز اين راه پيمايي است؛ چرا كه اغلب راه پيمايي هاي تاريخي از مدت ها قبل برنامه ريزي و اطلاع رساني مي شدند و شركت كنندگان مي توانستند براي حضور برنامه ريزي كنند.
4- برگزاري اين راه پيمايي در بعد از ظهر يك روز كاري، خود مانعي بود كه مي توانست موجب شود تا بخشي از جمعيت علاقه مند نتوانند در اين مراسم شركت كنند؛ در حالي كه راه پيمايي هاي مشابه، اغلب در پيش از ظهر يك روز تعطيل برگزار مي شود كه زمينه براي حضور همگاني بسيار فراهم تر است. با وجود اين، جمعيت حاضر در اين راه پيمايي بي سابقه بود.
5- عدم وجود امكانات و تداركات لازم براي برگزاري اين راه پيمايي وسيع، از ديگر ويژگي هاي اين حماسه بزرگ بود. معمولاً در راه پيمايي هاي سراسري، دستگاه ها و نهادهاي ذي ربط هفته ها قبل، تمام امكانات خود را براي فراهم كردن رفاه شركت كنندگان بسيج مي كنند. تعبيه وسايل اياب و ذهاب مناسب، راه اندازي ايستگاه هاي صلواتي، مراكز درماني و اورژانس و ... لازمه اين مراسمات است كه از هيچ كدام آ نها در روز چهارشنبه خبري نبود. اغلب راه پيمايي كنندگان هنگام بازگشت، كيلومترها پاي پياده را طي كردند تا بتواند به منازل خويش برگردند و در حالي كه خيابان هاي مركزي شهر مملو از جمعيت بود، وسايل نقليه عمومي متناسب با اين جمعيت پيش بيني نشده بود و بسياري از افراد در ساعات پاياني شب به خانه رسيده بودند.
در اين راه پيمايي، حتي صدا و سيما نيز آمادگي لازم را نداشت و فيلمبرداران و خبرنگاران محدود آ نها نتوانستند ابعاد و زواياي مختلف اين حماسه بزرگ را پوشش خبري : تصويري مناسب دهند و در بسياري جاها، خبرنگاران حضور نداشتند.
6- در كنار موارد فوق، آنچه بيش از همه، اين راه پيمايي تاريخي را از برنامه هاي مشابه برجسته مي ساخت، شورها و شعارهايي بود كه در آن مشاهده مي شد. در اين مراسم خودجوش، جمعيت با شور و حرارتي خاص و با دلي پركينه از اغتشاشگران، فتنه گران و حريم شكنان حاضر شده بودند و شعارهاي تندي عليه سران فتنه سر مي دادند. اين در حالي بود كه امكانات صوتي مراسم تنها محدوده ميدان انقلاب را پوشش مي داد و جمعيت در فواصل مختلف به طور خودجوش شعارهاي متنوعي سر مي داد كه البته جهت و سوي آن، يك چيز بيشتر نبود و آن اعلام انزجار از فتنه و برخورد قاطع با فتنه گران بود.
ضدانقلاب كه از حضور ميليوني ملت نگران شده بود، بلافاصله دست به كار شد و اعلام كرد كه پنج شنبه فرداي راه پيمايي در ساعت سه بعد از ظهر، سبزها در خيابان هاي تهران تجمع برگزار خواهند كرد تا به نحوي، راه پيمايي ملت را تحت الشعاع قرار دهند؛ اما اين اقدام كه از سوي محسن سازگارا و محسن مخملباف هدايت مي شد، نيز ناكام ماند و با ديدن خشم ملت در آن تجمع عظيم مردمي، ديگر هيچ كس از از فتنه گران جرئت نكرد پا به خيابان بگذارد.

 منبع هفته نامه صبح صادق