ما با ولایت زنده ایم

يكي از اين جنايت ها و ترورها كه به سركردگي استبداد غرب و استعمار شرق به دست منافقان دل مرده انجام گرفت، انفجار دفتر نخست وزيري جمهوري اسلامي ايران در سال 1360 ه . ش بود. شوراي عالي انقلاب فرهنگي، انفجار دفتر نخست وزيري را به دست منافقان و شهادت مظلومانه شهيدان رجايي و باهنر، روز مبارزه با تروريسم ناميده است.

واژه ترور
مرحوم دهخدا، در توضيح كلمه ترور چنين آورده است: «واژه ترور، از فرانسه گرفته شده، و به معناي قتل سياسي به وسيله اسلحه بوده و در فارسي رواج پيدا كرده است. اين كلمه در فرانسه به معناي وحشت و خوف هم آمده است. تروريست به شخصي اطلاق مي شود كه با اسلحه مرتكب قتل سياسي شود. تروريسم در زبان فارسي به اصلي گفته مي شود كه در آن، از قتل هاي سياسي و ترور دفاع گردد».

تاريخچه مفهوم ترور
شكل گيري مفهوم ترور را مي توان هم زمان با تشكيل حكومت و دولت در تاريخ دانست، ولي شكل آن در مسير طبيعي تاريخ در زمان هاي مختلف تغيير پيدا كرده است. تروريسم در شكل سنتي، بيش تر فردي بوده است؛ يعني فرد به منظور ارضاي نياز و براي دست يابي به مقاصدش، دست به ترور مي زده است. از زمان شكل گيري دولت ها و ملت ها در اروپا، يعني از عصر رنسانس و از قرن شانزدهم به بعد، ترور تا حد زيادي در مجموعه واژگان سياسي شكل گرفت و از حالت فردي خارج گرديد و شكل گروهي به خود گرفت. اين شكل گيري، باعث شد كه ترور به عنوان يك ايدئولوژي و جهان بيني مطرح شود و افراد و گروه ها براي رسيدن به مقاصد سياسي، اقدام به ترور كنند.

قرن تروريسم
در قرن بيستم، جهان شاهد مرحله جديدي از شكل گيري تروريسم بود كه از آن به «تروريسم دولتي» ياد مي شود. تروريسم دولتي، تروريسمي است كه در آن، دولت هدايت ترور را به عهده گرفته، براي آن سازمان در نظر مي گيرد. هزينه هايش را پرداخته، به افرادْ آموزش هاي نظامي مي دهد و آن ها را در درون و بيرون جامعه هدايت مي كند.

نمونه بارز كنوني اين امر، استفاده يك دولت از قدرت اقتصادي، سياسي و نظامي است كه فضايي از رعب و وحشت ايجاد مي كند و بدين شيوه، بر كشورها يا سازمان هاي مورد نظر فشار وارد آورده، آن ها را بر انجام كاري يا جلوگيري از آن وادار مي سازد.

تعريف تروريسم
در فرهنگ علوم سياسي، ترور به معناي وحشت و ترس زياد است و در اصطلاح، به حالت وحشت فوق العاده اي اطلاق مي شود كه ناشي از دست زدن به خشونت و قتل و خون ريزي است و از سوي يك گروه، حزب يا دولت، به منظور نيل به هدف هاي سياسي، كسب يا حفظ قدرت انجام مي گيرد.

فرهنگ روابط بين الملل نيز تروريسم را اين گونه تعريف مي كند: «تروريسم، فعاليت هاي عاملان دولتي يا غيردولتي است كه در كوشش هاي خود براي دست يابي به اهداف سياسي، از روش ها و وسايل خشونت آميز استفاده مي كنند». به طور كلي مي توان گفت وجه مشترك همه تعريف ها، استفاده از ترور به منظور رسيدن به هدف سياسي است.

روز مبارزه با تروريسم
سال هاي نخستين پيروزي شكوهمند انقلاب اسلامي ايران، دست هاي شيطاني منافقان و دشمنان انقلاب، از آستين بد خط و خال جنايت و ظلم بيرون آمد و پي درپي گل هاي نوشكفته انقلاب را پرپر مي كرد. يكي از اين جنايت ها و ترورها كه به سركردگي استبداد غرب و استعمار شرق به دست منافقان دل مرده انجام گرفت، انفجار دفتر نخست وزيري جمهوري اسلامي ايران در سال 1360 ه . ش بود. شوراي عالي انقلاب فرهنگي، انفجار دفتر نخست وزيري را به دست منافقان و شهادت مظلومانه شهيدان رجايي و باهنر، روز مبارزه با تروريسم ناميده است.

تروريسم در قانون اساسي
در قوانين جزايي جمهوري اسلامي ايران، تروريسم به عنوان يك جرم مستقل تعريف نشده است. يكي از صاحب نظران، تروريسم را اين گونه تعريف كرده است:

تروريسم، نام جرم خاصي نيست، ولي به هر نوع رفتار فردي يا گروهي اطلاق مي شود كه هدف آن، ايجاد اخلال مهم و جدي در نظم عمومي، با ايجاد ترس و وحشت براي نيل به درخواست هاي سياسي، مالي، ملي و مذهبي، آزادي و غيره، يا ايجاد ناامني و ترس در مردم است.

تروريسم در قانون بين الملل
نخستين كنوانسيون بين المللي درباره تروريسم، در سال 1937 يعني قبل از جنگ جهاني دوم به امضا رسيد. تعريفي كه اين كنوانسيون از تروريسم كرد، بيش تر حقوقي است: «تروريسم، اقدامات جنايي بر ضد يك دولت، با هدف ايجاد رعب و وحشت در شخصيت هاي خاصي، گروهي از اشخاص يا عموم مردم است».

در سال 1984 نيز مجمع عمومي سازمان ملل، در قطعنامه اي تروريسم را اين گونه تعريف كرده است: «فعاليت هاي مجرمانه و خشونت آميزي كه گروه هاي سازمان يافته براي ايجاد رعب و وحشت انجام مي دهند تا به اين ترتيب، نيل به اهدافِ به اصطلاح سياسي را ميسر سازند».

اسلام و تروريسم
اسلام همواره در جست و جوي امنيت و سعادت بشر بوده است. از اين رو، يكي از وظايف مهم يك حكومت اسلامي را برقراري امنيت و حفظ جان و مال مسلمانان و غير مسلماناني مي داند كه در پناه حكومت اسلامي بر اساس قرارداد ذمه يا امان زندگي مي كنند.

حضرت علي عليه السلام از اين كه حكومت اسلامي نتوانسته امنيت يك شهر دور افتاده مرز نشين را تأمين كند و سپاهيان معاويه، توانسته اند خلخالي را از پاي زن يهودي به سرقت ببرند، به شدت ناراحت و متأسف مي شود و مي فرمايد:

به من خبر رسيده يكي از آنان(لشكريان معاويه) به خانه زن مسلمان و زن غير مسلماني كه در پناه اسلام، جان و مالش محفوظ بوده وارده شده و خلخال، دستبند، گردنبند و گوشواره از تن آن ها بيرون آورده اند، در حالي كه هيچ وسيله اي جز گريه و التماس نداشته اند.... اگر براي اين حادثه، مسلماني از روي تأسف بميرد، ملامت نخواهد شد و از نظر من سزاوار و به جاست.

ابزار قدرت
استكبار جهاني و قدرت هاي برتر، براي دست يابي و سركوب ملت هاي ضعيف و آزاده جهان، به ابزارهاي متعددي دست مي زنند. يكي از اين ابزار، متهم كردن ملت هاي مظلوم، به تروريسم يا حمايت از اقدامات تروريستي است. آن ها مي كوشند با اين تبليغات، به منافع سياسي، اقتصادي و ملي خود دست پيدا كنند.

تروريسم اسراييل
تروريسم شارون، از مصداق هاي تروريسم دولتي است كه به صراحت از ترور مخالفان فلسطيني خود دم مي زند. تروري كه زن و مرد، كوچك و بزرگ، نظامي و غير نظامي، و پير و جوان نمي شناسد، تا آن جا كه سقف خانه ها را بر سر آنان فرو مي ريزد و نسل كشي به راه مي اندازد. جامعه جهاني در خواب زمستاني است و قدرت هاي استكباري نيز از نطق بي منطق اسراييل دفاع مي كنند. امروز، بزرگ ترين ترور سياسي جهان در فلسطين انجام مي گيرد و حذف ملت هاي مسلمان در محاسبات سياسي قدرتمندان نيز، روشن ترين اهانتي است كه آمريكا و رژيم صهيونيستي به مسلمانان و دولت هاي اسلامي وارد مي آورند.

ايران، قرباني تروريسم
يكي از كشورهايي كه خود قرباني ترورهاي بسياري بوده و شمار زيادي از انديشمندان و فرهيختگانش را در راه آرمان هاي ديني و ملي خود از دست داده، جمهوري اسلامي ايران است. جاي بسي شگفتي است كه چنين كشوري از سوي تروريسم هاي واقعي، آمريكا و هم پيمانانش، به حمايت از تروريسم، متهم مي شود و هر روزه با اين اتهام در ميان ساير ملت ها معرفي مي گردد.

مبارزه با تروريسم در ايران
جمهوري اسلامي ايران كه هيچ گاه از ضربه هاي جبران ناپذير تروريسم در امان نبوده، از سال هاي نخست طلوع خورشيد انقلاب تا كنون، هميشه با ترور و تروريست مخالف بوده و به مبارزه با آن پرداخته است. دولت جمهوري اسلامي ايران در 28 آبان 1382 لايحه مبارزه با تروريسم را تصويب كرد. بر اساس اين لايحه، تهديد به ارتكاب يا جرايم و اقدامات خشونت آميز از راه به وحشت افكندن مردم، براي تأثيرگذاري بر خط مشي، تصميمات و اقدامات جمهوري اسلامي ايران، ساير كشورها و سازمان هاي بين الدولي، جرم تروريستي محسوب مي شود. در اين لايحه، هم چنين مقرر شده كه براي پي گيري اجراي اين قانون و هماهنگي هاي لازم ميان دستگاه هاي ذي ربط، كميته ملي ضد تروريسم با شركت دستگاه هاي مربوط تشكيل شود.

فلسفه ترور
اقدام به ترور، نشان از اوج احساس ضعف و نابرابري فرد يا دولت است. كسي كه هيچ شانسي براي خود قايل نيست و توان خود را در رويارويي و رو در رويي علني با رقيب نمي بيند، به غافل گيري رقيب مي پردازد. كشتن افرادِ بي ارتباط با رقيب، به ويژه زنان و كودكاني كه هيچ نقشي در اين موازنه قدرت ندارند، نهايت زبوني ترور كننده و به بن بست رسيدن او را مي رساند. در اين خصوص، هر چه دامنه بي ارتباطي ترورشدگان با جريان ترور و اهداف بيش تر باشد، ضعف بيش تر تروريست را نشان مي دهد.

ترور كرامت انسان
شيوه هاي رفتاري تروريست ها نشان مي دهد كه اصولاً اعتقادي به كرامت ذاتي انسان ندارند. از نظر آنان، اين فكر و ايدئولوژي ايشان است كه قدر و قيمت افراد را معيّن مي كند. از اين منظر، بعضي آدم ها خوب، پاك، مظلوم، عدالتجو و منزه اند، و برخي بد و زشت و پليد؛ برخي دولت ها هم صالح و بعضي ناصالح اند. اين تقسيم بندي انحرافي، تروريست را به سويي مي كشاند كه به خود اجازه مي دهد عده اي زن و كودك و پير و جوان را كه هيچ ارتباطي منطقي با قدرتمندان رقيب ندارند، در كمال قساوت و بي رحمي قرباني كند.